یادگار دوست...

(بدون عنوان)

علي — Sat, 06 Aug 2005 13:43:00 GMT

هیچ چیز پس از جدا شدن و تغییر شبیه قبل نیست بلکه متضاد قبل میشود اما یگانگی در تضاد راز دوست داشتن است

باید شناخت و دوست داشت که هر کس و هر چیز در جایگاه خود یک واقعیت است

شاید کسی که از جنبه ای ناتوان است از جنبه ای دیگر به گونه ی دیگری باشد

درون و همه ابعاد یک فرد یکجا قابل دیدن نیست

باید صحیح تر اندیشید و انتظار دیدن یک نقطه جذاب و یک تخصص خاص را در همه پیش بینی کرد...

شاید کسی که به دیده تو دیوانه است شاعری باشد بیدار تر از تو

شاید کسی که به دیده تو انسانی بی ارزش می آمد ارزشهای تو را دریافته باشد

شاید یک فرد نا خوشایند و پر حرف با شوخی های نا به جا در موقعیتی دیگر مهربان و گاهی برایت یک شنونده خوب با سخنانی دگرگون کننده باشد

....

وتو اینها را باید از قبل پیش بینی کنی تا در درون خود قضاوتی نداشته باشی و چشم باطن خود را از دست ندهی

...

شاید روزی روی دیگری از سکه یک فرد که دوستش نداری تو را غافل گیر کرد. میشود از قبل آن را پیش بینی کرد تا دوستش داشت تا روزی از بر خورد خود پشیمان نشد.

پس از مرگ هر کس, اضطرابی از رفتار قبلمان با او داریم. باید همواره مرگ را در زندگی خویش و دیگران همراه دانست

همه چیز با همه چیز متفاوت است, حتی دو چشم ما با هم تفاوت دارد

..و اهمیت دوست داشتن همین است که در عین تضاد وگاهی مخالف بودن با یکدیگر, عاشق هم باشیم.

همه چیز تغییر میکند

...دیدگاه ما, فکر ما, حتی وضعیت روحی ما..و عشق ما, حتی در شرایطی که فکرش را نمیکنی, وگرنه زندگی جاری نبود ممکن نبود

احساس ما نسبت به یک فرد بسته به شرایط فکری و زندگی ما، بسته به شرایط زندگی او متغیر است...نباید زود قضاوت و اعمال تنفر کرد. شاید هم نباید هیچ وقت قضاوت کرد...جدایی در کمین است ... همه را باید پذیرفت ودوست داشت و این کار ساده ای نیست .... عاشق هستی بودن،غوطه خوردن در هستی کار ساده ای نیست

زندگی بسیار سخت است

(بدون عنوان)

علي — Tue, 29 Mar 2005 13:21:00 GMT

تمام خفقان مرگ درمقابل يک شک يک حرص يک کينه يک ترس يک عشق هيچ است

مردن امر ساده ايست

بيژن جلالی

(بدون عنوان)

علي — Sun, 26 Dec 2004 18:36:00 GMT

آنجا که کلام در بيان مطالب موثر نيافتد

موسيقی آغاز ميشود

*بتهون*

(بدون عنوان)

علي — Fri, 19 Nov 2004 12:02:00 GMT

آسمان آبی

چنان پاک که انسان بی اختيار به اين فکر می افتد

چگونه مردمانی چنين بد انديش وهوس کيش به زير آسمانی

به اين پاکی به زندگانی مشغولند

(بدون عنوان)

علي — Tue, 26 Oct 2004 13:42:00 GMT

..............

به گذراندنه رواله عادی زندگی اکتفا نکرديم .اکتفا به

اينها زنده مانی هست نه زندگانی

به ورزش،ساز ويا علمی خاص تکيه کرديم و روال تکراريه زندگی

را شکستيم ودر رشته ای به تکامل رسيديم .

در اين کار قوی و قاطع بوديم و نترسيديم تا ارزشمند زندگی کنيم

اين قاطعيت و اقتدار از هر کسی ساخته نيست .

ريسک کرديم ٫حرکت کرديم ٫ از هر چيز ميترسيديم سراغش رفتيم

و در آن غلتيديم.دست بر چند شاخه گرفتيم وبالا رفتيم.

افرادی مثل ٫اديسون٫ انيشتن٫ و ...که دنيا رو تکان دادند،

حرکت کردند ريسکها کردند زجرها کشيدند بی کار نماندند ونترسيدند

و بسياری از مسائلی که برايشان اتفاق افتاد را پذيرفتند و ازآن

فرار نميکردند تا اينکه ...

از قدرتهايی که داريم استفاده کرديم و به خودمان معنی داديم

بيهوده زندگی نکرديم و حداقل دريک شاخه خودمان را به کمال رسانديم

تا حرفی برای گفتن داشته باشيم و دارای ارزش و فايده خاص باشيم

حال آن شاخه ميخواهد هنر نوازنگی باشد يا هر علمی يا حتی همين

هنر وبلاگ نويسی ... مهم اينکه در شاخه ای به کمال برسيم .

اينکه درس بخوانيم مدرک بگيريم ازدواج کنيم وکار کنيم

بعد بميريم زندگی نکرديم !!

بايد حرکت کرد ريسک کرد قاطع بود نترسيد و درشرايط مختلف قرار گرفت

و در شاخه يا رشته ای خود را به کمال رساند که کمال هر چيز خداست

حرکت کردن سخت است...ريسک کردن سخت تر است...

قاطع بودن باز هم سخت تر...تحمل جدايی کمر شکن...

نترس بودن غير ممکن... و انسانيت ....

که زندگی بسيار سخت است

(بدون عنوان)

علي — Thu, 16 Sep 2004 20:43:00 GMT

عقل و جسم / روح و عشق

جسم و عقل طنابی نچندان بلند که پس از يک پيشرويه کوتاه در طريقت بلنديش به پايان

رسيده ومانع حرکت ميشود .

درمراحل اوليه عقل وجسم مانعی عظيم بر سر راه است. کسانی که تنها از راه دل قست

پيشرفت دارند روزی به بن بست خواهند خورد و جسم مانند طنابی که سرتاسر وجود را

تسخير کرده جلوی پيشروی را ميگيرد . و کسی که تا کنون خدا را از راه دل درک ميکرد

روزی در می يابد که خدا را فقط در محدوده طبيعت درک ميکند وو درکش از ۶ حس طبيعی

تجاوز نميکند . اين همان ديوارست که اکنون به ان برخورد ميکند. اين ديوار همان

عقل و جسم است که ان را فراموش کرده بود. بنابر اين از ابتدا بايد از خلال هر دو يعنی

روح و جسم يا عقل و عشق حرکت کرد .

خدای دل را بايد از راه عقل هم شناخت و عقل را ديوانه اش کرد تا طناب را شل کند و راه

دهد به سوی عشقی جانانه و جانکاه!

يکی از مکاتبی که باعث حرکت جسم و روح به سمت هم و رشد هر دو به سوی عرش

ميشود و به دريافت انرژی روحی و درونی کمک ميکند کونگ فو است. يعنی حرکاتی از

طرف جسم که بيدار کننده و حرکت دهنده روح است.حس ناشی ازاين حرکات که

ارتباط دهنده روح و جسم است همان نقطه يکسان بين اين دو متضاد است.

بيداريه روح قطعا موجب ايجاد عشقی عميق است و چه شگفت اور که حرکاتی از سوی

جسم موجب ايجاد عشق شود

عشق و جسم !!!! اين همان ارتباط عميق بين متضادهاست

پس جسم در عين هيچ بودن وروح در عين همه چيز بودن هر دو راهيند به يکديگر .

يعنی حتی بزرگترين تضاد ها(هيچ و همه چيز )راهی به يکديگرند و هر يک چيزی

يکسان در ديگری دارند و با حرکت از هر دو سو (جسم و روح )به نقطه ای

يگانه ميرسيم و جسم در عين هيچی با روح در عين بزرگی يکی شوده و در انجا

حقيقتی عظيم وبس زيبا تجلی ميکند.

و وقتی تجلی کرد زيباييش چه استخوانهايي كه ميشکند....

به يادت باشدت ای دوست اگر چند در پس خواری

توانی از ره هر هيچ به بر عکسش به دست آری

اوشو ميگويد: تلاشی که برای رسيدن به حقيقت ميکنيم در مقابل حقيقتی که به دست

مياوريم هيچی نيست

(بدون عنوان)

علي — Sun, 22 Aug 2004 15:40:00 GMT

نياز مرد و زن به يکديگر (دنيا دنيای تضادهاست)

در کانادا و چند کشور ديگر قانونی در قبال ازدواج دو مرد با يکديگر و يا دو زن تثويب شده.

من و يکی از دوستانم راجع اين موضوع بحث کرديم:

نظر او: حقيقت انسان روح انسان است.در هر کس چه زن وچه مرد اين حقيقت يگانست.

ازدواج دو فرد هم جنس را به دليل اينکه جسم و جنسيت از يک نگاه کلی فاقد ارزش است

نميتوان بطور قطعی اشتباه دانست.

نظر من:

دليل ازدواج چيست؟انسان پس از يک مدت و پس از يک رشد فکری و علمی و روحی با مشکل

مواجه ميشود .احساس کمبود در افکارش ميکند .احساس ميکند درهايی در ذهنش باز نشدند.

و در آنسوی افکار چيزی را کم ميبيند. خلاصه يک نقص خاص در فکر و احساسش حس ميکند.

مثلا مردی که درراه حقيقت قرار ميگيرد بايدعلاوه براحساسات و اند يشه های مردانه خود با

يک سری احساسات لطيف مثلا ابراز احساسات به يک گل و يا حيوان و يک احساس

لطيف که براحتی بتواند حس کند و گريه کند آشنا شود.آنجاست که مرد با يک نقص دراحساس

خود مواجه ميشود .اين نقص همان نبود جنس مخالف است.

يک انسان هنگامی که دارای يک تفکر -درون و روح قدرتمند و رشد يافته شود به يک صدای

جنس مخالف-تفکر جنس مخالف -وجسم يا جنسيت مخالف- و يک روحيه واحساسات جنس

مخالف به شدت محتاج ميشود چون فاقد اين خصوصيات است وهنوز کامل نشده و چون دارای

تفکرقويی است توانايی ديدن اين نقص را دارد.(البته کسی که فاقد آن رشد فکری باشداين نقص را حس نميکند)

درآن لحظه است که انسان ازدواج ميکند و با جنس مخالفش يکی مشود تا تمام نقصها پوشيده

شود انگاه هر دو راهشان به سمت کمال باز ميشود.

البته اين نقص را اکثرا کسانی که در راه طريقت و حقيقت هستند حس ميکنند چو ن از تفکر

و ديدگاه عمقی تری برخوردارند وپس از يک دوره رشد در اين راه يکسری قدرتها واحساسات را

را در خود کم ميبيند و با نقصها روبرو ميشود.

بنابراين زن ومرد چه از لحاظ جنسی چه از لحاظه فکری و احساسی مکمل يکديگرند و بدون

ارتباط با هم کامل نميشوند.البته يک ارتباط ساده با جنس مخالف نيز تا حدی توانايی حل اين

نقص و مشکل را دارد و حتما نياز به ازدواج نيست.چون يک فرد ممکن است در سنين پايين

به آن رشد روحی و درونی برسد و نقص را حس کند و چون موقعيت اجتماعی توانايی

ازدواج را به او نميدهد ميتواند توسط ارتباط ساده با جنس مخالف نقص خود را حل کند و

حسش را کامل کند. و به کمال انسانيت راه پيدا کند.انسان در طريقت و عرفان بايد اول از

خلاله مساثل جسمی -جنسی - فکری و درکی بگذرد- تجربه کسب کند و تصعيدش کند.

پس ازدواج بين دو هم جنس ((عادی وبی نقص)) بی معنيست و نميتوانند هم از لحاظ جنسی

هم از لحاظ فکری واحساسی مکمل يکديگر باشند و حتی شايد يکديگر را محتاج تر به

روحيه و جنسيت مخالف کنند.

اگر فردی تمايل به ازدواج با هم جنس را داشت :از لحاظ فکری يا احساسی يا جنسی

رشد کافی را در محدوده جنسی خودش نداشته و برای کامل شدن در جنس خود به هم جنس

نياز دارد .

دو قطب منفی ويا مثبت همديگر را جذب نميکنند ومکمل هم نبوده و جريان را نمی سازد

دو قطب مخالف به شدت همديگر را جذب و با هم يکی شده و جريان الکتريسيته را ميسازند

(بدون عنوان)

علي — Sun, 08 Aug 2004 14:12:00 GMT

يگانگی من ِتو ِ هستیِ و خدا

کلمات آيين ها آموزه ها متون مقدس فلسفها

همه اينها فقط برای کسانيست که خدا را با فاصله ميبينند

اين است که اينان رابطه ای با خدا ندارند

به همين دليل است که ميگوييم فاصله را رها کن

بهشتهای آسمانی را رها کن

اميدهای آينده را رها کن

و آنچه در زمان و مکان نزديک به توست ببين

دم را در بستر زمان ببين و اتم را در بستر مکان تماشا کن

در لحظه زمان محو ميشود ودر اتم مکان محو ميشود

در اکنون و اينجا نه زمانی هست و نه مکانی

آنچه ميماند حقيقت است

خداست ((اوشو))

آن است . تو نيز آن هستی .من هم آنم .پس تو منی و من تو .من وتو يکی هستيم

همه ما يک هستيم از يک ذات و از يک مبدا

پس من و تو آينيه يکديگريم وتنها تفاوتمان در جسم ويا دستگاهی است که مانند پرده ای ما را پوشانده که اکثرا انسانها زندگيشان را بر پايه آن هيچ استوار کردند

و سبب ايجاد هيچهای بيشتری شدند مانند دشمنيها عشقهای پوشالی و

اميال غير قابل کنترل

پس بياييد به هم عشق حقيقی بورزيم باآگاهی برآن که من و تو يکی بوديم و

حال پاره تن يکديگريم

و تمام هستی در دايره يک ذات واحد و ابدی

(بدون عنوان)

علي — Wed, 04 Aug 2004 15:46:00 GMT

سادگی

واعظی می خواست برای تعدادی کودک خردسال موعظه کند.او پيش از شروع وعظ برای آنها پرسشی مطرح کرد :

اگر قرار بود شما برای جمعی از دخترها و پسرهای باهوش صحبت کنيد که از شما توقع يک سخنرانی سطح بالا را دارند وشما هم چيزی برای گفتن نداشتيد چه می گفتيد؟

يک بچه کوچک جواب داد: من ساکت می ماندم

چنين صافی وسادگی کودکانه ای لازم است تا انسان درخلع عظيم حقيقت بغلتد و با پيوستن به حقيقت زندگی را آغاز کند

و چه بخود ميبالند کسانی که سياست مدار و حيله گرند بی خبر از اين که در موجی از خيال و توهم بازی ميکنند

دو هزار سال پيش شخصی از مسيح پرسيد:

((چه کسی ميتواند وارد قلمرو ملکوت الهی شود؟))

مسيح به کودکی اشاره کرد وگفت:

***کسانی که دلی به سادگی و بی پيرايگی دل اين کودکان دارند***

عشق در سادگيست که عاشقان ساده اند

راستی چرا بضيها وقتی فکر ميکنند بی درنگ به آسمان خيره ميشوند!؟؟

خط گرفته شده از اوشو

(بدون عنوان)

علي — Mon, 02 Aug 2004 22:42:00 GMT

زندگی

خورشيد را ديدی؟

ماه را ؟ ابرها را؟

آنها که بيننده اند انگشت شمارند

خورشيد را ببين به آن خيره شو و درک کن

که يک آن يک دايره درخشنده در آسمان رو ميبيني بدون هيچ پايه وستونی

اگر درک کردی موسيقی را ميشنوی

ماه را ببين ...مجذوبش شو ...وخودت را در آن لحظه فراموش کن...

آنگاه باز هم به موسيقی خدا گوش کن...

درخت را ببين و وجودش را درک کن.... عميق نگاهش کن

باز هم موسيقی خدا

خود را نگاه کن باز موسيقی خدا

مادرت را نگاه کن ....موسيقی خدا

ديوار را نگاه کن.....موسيقی خدا

حشرات را نگاه کن ...موسيقی خدا

حيوانات را ...موسيقی خدا

دشمنت را نگاه کن ....موسيقی خدا

هر گاه تماشا کردی همه چيز را در خدا ديدی

اثر انگشتش بر همه چيز حك شده !

خدايی که زيبايی و شکوهش تن ابراهيمی را که شصت سال با خدا ديدار داشت باز هم به رعشه ميانداخت.

اگر با ديدن ياد خدا بيفتی و بر حتی دشمنت عشق بورزی

عاشق هستی

و وجودت هميشه موسيقيست

با ديدن هر چيز مجذوبش شد ..وجودش را جزوی از آن دانست و خودرا فراموش کرد انگار تنها مانع رسيدن به خدا خودش بود

برای رسيدن به او بايد در او و خلقش هيچ شد

آنگاه زندگی آغاز ميشود

و از نعمت عظيمی که خدا به انسان داد اگاه ميشويم